Het Viride Kwartet op zondagmiddag 29 maart.

Benjamin Britten. Wat moet ik daar van vinden?

Knap gespeeld samenspel door de strijkers.

Maar mooi? Vooral veel!

Ik heb moeite er een lijn in te horen. Het voelt als behang waarin je geen patroon kunt ontdekken en daarom ervaart als druk!

Dan volgt Purcell.

Kijk, daar heb je me.

Vloeiende melodieën, prachtige samenklanken.

Maar wat dat gemeen heeft met Britten, ontgaat me.

Dan volgt weer een stuk van Benjamin Britten.

Of het nu gewenning is of omdat de structuren nu duidelijker zijn, het boeit me nu.

De melodieën vloeien van het ene instrument over naar het andere.

De cello heeft soms de leiding maar ook de altviool klinkt robuust. En dan heel zacht en teder de eerste viool. Zo mooi, zo prachtig gespeeld!

Je leest op de gezichten van de musici dat ze met voldoening spelen.

Het zijn niet langer losse eindjes in mijn hoofd, ik hoor de verbanden.

Ik geniet.

Dan na de pauze komt Brahms.

Het stuk wordt aangekondigd als een meesterwerk. De stukken die niet perfect waren heeft Brahms verbrandt. De 3 beste zijn bewaard gebleven.

Het Viride Trio speelt perfekt. De harmonie is fantastisch.

En toch…. Na het derde deel, niet te geloven,  verlang ik terug naar de speelsheid van Benjamin Britten.

Jammer dat de ´ meet en greet ´wat minder goed bezocht was.

Het tien-jarige Viride Trio had meer aandacht en waardering verdiend!

Liesbeth van Blokland